نيم ساعت تب آلود با هميشه ياد :منوچهر آتشي

روزنامه ي صبح كارون (ويژه ادبيات ايران)

مورخ دوشنبه 31/خرداد/1379

در يكي از روزهاي بهار كه هواي تب آلود خوزستان دلهامان را شرجي كرده بود «مجموعه گزيده هاي منوچهر آتشي» را مرور مي كردم كه جرقه اي در ذهنم روشن شد:يك تماس تلفني،يك گفتگوي بي پرده براي پر بار كردن ويژه نامه ادبي صبح كارون كه قرار بود به همراه سعيد منتشر كنيم .موضوع را با دوست هنرمند «داريوش اسدي كيارس»مطرح نمودم و شماره تلفن منوچهرآتشي را گرفتم :

ــ الو؟مجله كارنامه؟

ــ بله،بفرماييد.

ــ مي خواهم با آقاي آتشي حرف بزنم .يكي از طرفداران ايشان هستم ،از جنوب زنگ مي زنم.

چند ثانيه ي بي باور از حوالي ذهنم گذشت.سنگيني دست هاي مردانه ي يك مرد را بر سينه ي گوشي تلفن حس مي كردم ...

ــ جانم؟

ــ جانت به سلامت باشد استاد ... من اسمم فريد است ...فريد مرادي ...از خوزستان تماس مي گيرم...مسجدسليمان شهر باور هاي سوخته ...

ــ عليك سلام،از مسجدسليمان چه خبر؟از هرمز علي پور..از آريا ،فروتن،يارمحمد..؟

ــ به قول سيدعلي صالحي «حال همه ي ما خوب است،ملالي نيست جز رقصيدن گاه به گاه حنجره ي آهويي بي جفت...» زياد وقتت را نمي گيرم استاد. مي خواهم ويژه نامه ي ادبي منتشر كنم .چند سوال داشتم،اول اينكه از خودتان مي خواهم بدانم..اين اواخر...

ــ قبلا بوشهر بودم،روزنامه نسيم جنوب.الآن هم آمده ام تهران ،مسئول صفحه شعر ماهنامه كارنامه هستم.

ــ از حركتي كه آن زمان هاي گذشته به راه انداختيد از«موج ناب شعر» حرف بزنيد.

ــ شعر ناب موج نبود جريان بود .من به موج اعتقاد ندارم چون موج بحث خاص خودش را با تمام مفاهيم كاربردي اش دارد و مثل همه ي جريان هاي ادبي زود گذر مانند موج نو،آزاد،حجم و... گذشت اين بحث مربوط به قديم است.موقعي كه در مجله ي تماشا بودم يك سري از بچه هاي جوان مسجدسليماني بودند كه به نوعي زبان خاص تحت تاثير گفتمان هوشنگ چالنگي روي آوردند.هرمزعلي پور بود،آريا آريا پور،اسدپور،رادمنش و سيد علي صالحي.آنها كارهايشان را ارائه دادند من هم براي هر كدام ويژه نامه هايي ترتيب دادم تا به جامعه ي ادبي معرفي شوم اما اينكه اين جريان زود گذر باني خاصي داشته باشد من فكر مي كنم هوشنگ (چالنگي)پدر شعر ناب است.هوشنگ يك استثنا در زبان بود.

ــ اين روزها بحث «پست مدرنيسم» نقل محافل ادبي است..

ــ پست مدرن هم ريشه در جريان شعري ناب دارد. متاسفانه اين روزها بعضي شعر كه نه ! حرف كودكانه تحويل مطبوعات مي دهند.نوشته هايي كه اكنون بنام پست مدرن مطرح مي شود ادعاهاي بي پايه و اساسي است كه مجلات و روزنامه هاي خودي به آنها اهميت مي دهند.پست مدرن نقد و بررسي مدرن است.اصلا بحث جامعه ادبي ايران نيست.يك مقوله ي اروپايي است نه يك مكتب كه بخواهيم حتي در مورد آن بحث كنيم يك جريان شعري زود گذر است كه مي گذرد.حالا نه ،چند سال ديگر!ولي بايد خودمان بفهميم كه پست مدرن اصلاح مدرنيسم است.چيز ديگري نيست كه با عنوان مستقل مورد بحث واقع گردد.

ــ نظرتان در مورد شعر جنوب...

ــ شعر جنوب واقعا ممتاز است.من شعر جنوب را تاييد مي كنم.بچه هاي قديمي مي توانند دست شما جوان ترها را بگيرند.شما هم بايد خودتان را مطرح كنيد.آن زمان هرمز عليپور خيلي خوب بود اما دفتر شعر هاي جديد ايشان را نخوانده ام. يار محمد هم خوب بود ولي بعد از دفتر«بر سينه سنگها» كار مستقلي از آقاي اسد پور نديده ام.تنها ايرادي هم كه بر شعر جنوب وارد است اينكه بچه ها همديگر را حمايت نمي كنند.

وحالا چندين سال از گفتگويمان ميگذرد... يادش بخير.

«سپهري اسطوره ي طبيعت گرا»

سهراب سپهري شاعري ست توانا كه در مدت سي سال كار و تجربه در زمينه شعر،مجموعه نسبتا عظيمي از خود به يادگار گذاشته كه در نوع خود از بهترين نمونه هاي شعر معاصر ايرا ن به شمار مي رود.اگر بپذيريم كه هر شعر پنجره ايست كه شاعر بسوي جهان مي گشايد و مخاطب را دعوت مي كند تا از اين پنجره به تماشاي جهان بنشيند پس براي شناخت دقيق شعرهاي سپهري نخست بايد سراغ دل وي برويم و بكوشيم تا با آشنايي  با تصويرها و نماد هاي شعرهاي جهانش او را بشناسيم و از ديدگاه او و از دريچه شعرش به تماشاي جهان بنشينيم.جهان سپهري جهاني خاص و تجريدي است كه براي شناخن ت آن بايد نخست با ديدگاه ها و جهان بيني وي آشنا شد و سپس سعي كرد با ديد او جهان را تماشا كرد.جهاني كه صد البته براي همگان قابل لمس نيست و براي همين هم شعرش را تنها اندكي مي توانند درك كنند.آنچه در دنياي سپهري مي گذرد چيزي نيست كه براي همگان قابل دسترس باشد.دغدغه وي دنيوي و مادي نيست از اين رو با درد و رنج زمره مردم و جامعه بيگانه است.در حقيقت سپهري درد بزرگتري دارد درد او درد شناخت جهان و حق و حقيقت و دستيابي به راز و رمز جاودانه هستي است.به همين دليل به سادگي از كنار رخدادهاي عظيم زندگي مي گذرد و تلاش مي كند از راه سلوك و رياضت و تزكيه نفس بسان عارض به جهان والاي مينوي و راز بزرگ هستي دست يابد.

به خاطر همين است كه نگرش سپهري به جهان نگرشي تك بعدي است.جهاني كه در آن همه چيز زيبا و دوست داشتني است و اگر چيزي به اسم شر و پليدي وجود دارد ذاتي جهان او نيست امري ست اتفاقي و گذرا كه به زودي رنگ خواهد باخت و جاي خود را به نيكي و زيبايي جاودان خواهد بخشيد ولي نبايد فراموش كرد سپهري براي رسيدن به جهان آرماني خويش از همين جهان مادي و عام همگان مي گذرد و دست به سفري طولاني مي زند كه اثرش را در (هشت كتاب)او مي توان يافت.اولين كتاب سپهري(مرگ رنگ)كه در سال 1330 منتشر شده از نظر زبان و فضا و مفاهيم و تعابير دقيقا همان مفاهيمي را بيان مي كند كه در شعر معاصرينش مي بينيم. جهاني كه شاعر در اين شعر ها به تصوير نشسته همان جهان مادي و پيرامون غم و دردي ست كه در همين جهان رخ مي دهد.لذا مفاهيم و تعابيرش قابل لمس است ولي درست در دومين مجموعه اش به نام(زندگي خواب ها)كه در سال 1332 منتشر شده تحول چشمگيري در شعر سپهري رخ مي دهد،نخست شاعر وزن و عروض نيمايي را كنار گذاشته و به شعر سپيد روي مي آورد .دوم جهاني كه به اين تصويرش نشسته چنان با جهان مادي و بيروني تطابق ندارد و براي نخستين  بار در اين كتاب است كه با تصاوير وتعابير انتزاعي چون رنگ كنار شب،تلخي ادراك و...روبرو مي شويم مثل:رنگي كنار شب/بي حرف مانده است.اين روند بين واقعيت و رويا در كتاب سوم سپهري يعني آوار آفتاب با شتاب بيشتري جان مي گيرد و كم كم به ويژگي خاص شعر سپهري بدل مي شود يعني همان مفاهيم خاص ذهني و تصويرهاي انتزاعي و غير قابل لمس.همين خصوصيت است كه بعدا به ويژگي اساسي شعر سپهري و مشخص كننده آن شعر از ديگران بدل مي شود.مانند:دستم را به سراسر شب كشيدم...

بدين ترتيب اين تركيب هاي ابداعي كه به عنوان پديده اي در كتاب دوم شعر سپهري آغاز شده به حركت خود ادامه داده و در كتاب چهارم يا(شرق اندوه)به تركيب هايي چون تكه نگاه و پاره لبخند مي رسد و در منظومه صداي پاي آب به (قانون چمن) مي پيوندد و به فضايي كه در آن روشني قابل چشيدن است و شب قابل توزين.در كتاب هفتم شاعر يعني(حجم سبز)به تركيب هايي بر مي خوريم كه دست قادر به آواز خواندن است!اين روند تكاملي در مجموعه شعر آخر سپهري با نام (ما هيچ ما نگاه)به تركيبات حسي تر و پيچيده تري چون:اقوام يك شاخه پلك درشت شب مي رسد و فضا و جهاني كه انسان (اقوام شاخه) مي شود و خواب مي تواند از هوش برود. به هر حال زبان ساده و صميمي ،بيان عاطفي و حس آميزي و تركيب رنگ و تصوير هاي زيبا همراه با ديد آرمانخواه و به دور از كينه هاي مادي و اجتماعي از ويژگي هاييست كه شعر سپهري را دلنشين تر و زيبا تر مي كند به همين دليل سپهري محبوبيتي مي يابد كه در بين معاصرين نصيب كمتر شاعري شده است.

16 هم نحس شد!

قاضي صارمي با صدور حكمي دستور توقيف 16 روزنامه و هفته نامه را صادر كرد.در حكم قضايي اين شعبه آمده است:مستند به بند 5 از اصل 156 قانون اقدامات تاميني و تربيتي مصوب سال 1339 ناظر به تكليف قوه قضاييه در پيشگيري از وقوع جرم و تشويش افكار عمومي مقرر مي دارد از انتشار روزنامه هاي مذكور تا اطلاع ثانوي جلوگيري بعمل آيد.هر صاحب عقل سليمي در هر گوشه از دنيا وقتي خبر تعطيلي 16 نشريه و محبوس كردن طيفي از انديشمندان جامعه را بشنود بر خود مي لرزد.در اين برهه حساسي كه مقام معظم رهبري در ميان جوانان دغدغه ها و نگراني خود را اعلام مي كندمهمترين وظيفه مطبوعات اطلاع رساني دقيق،صحيح و سنجيده است اما براستي چه كساني با شكستن انگشتان نويسندگان خشنود مي شوند؟!بر هيچكس پوشيده نيست جناح انحصارطلب بعد از شكست در انتخابات به هر ترفندي روي آورده تا از انزوا بيرون آيد و اشكال وارده بر اينان مسئله مهمي بنام باور واقعيات اجتماعي است.مردم ما ديگر تحجر و هتك حرمت را قبول ندارند.انديشه ها ديگر راكد نيست و با قطع نخاع هر درخت تنومندي صدها جوانه زيبا سبز خواهد شد.بعضي ها هرگز نخواستند از تاريخ عبرت بگيرند و از آنجا كه قادر به حل مسائل موجود نيستند بر آن شدند كه صورت مساله را پاك گردانند.صداوسيما كه مهمترين منبع اطلاع رساني در كشور ما به شمار مي آيد متاسفانه با پخش برنامه هايي چون هويت،چراغ و اين اواخر سانسور و مونتاژ شده كنفرانس برلين سعي در مخدوش كردن افكارعمومي و بهره برداري از اين مساله را داشته است و با پخش اين برنامه ها بهانه اي بدست آمد تا روزنامه هايي كه همگي منادي اصلاح طلبي بودند يك شبه تعطيل شوند .

در اينجا جاي شكروحمد است كه مردم ما هميشه و در تمام صحنه ها بيدار و هوشيارند و يا بستن چند روزنامه نمي توان انديشه ها و تفكرات آنها را در چارچوبي محبوس كرده و به آنان تكاليف را ديكته كرد و تنها يك راه را نشان داده و مابقي راهها را پرتگاه دانست.

مسجدسليمان خواستگاه كورش كبير

سينه به سينه نقل كرده اند خواستگاه كورش كبير شهر پارسوماش (مسجدسليمان فعلي)بود. پس شهري با تمدن حيرت آور،انسان هاي خارق العاده اي هم دارد كه اگر اغراق نباشد نام هايي چون پروفسور كرمزاده،پروفسورعكاشه،پروفسور جمشيد موري كه آوازه اي جهاني دارد نسل نخست افتخار برانگيز مسجدسليمان را تشكيل مي دهند.نسلي كه به علت تفاوت سني فاحش با جوانان امروز شهرستان،نسلي رويايي و دست نيافتني لقب گرفته است ولي جاي گله از مسئولين دارد كه هنوز به فكر قدر داني از اين مفاخر ارزشمند نيفتاده اند و طبق معمول عادت بايد منتظر مرگ و ميري باشيم تا به اصطلاح معروف (مرده پرستي) باز هم سر زبان ها بيفتد و همه جا بگويند مسجدسليماني ها مرده پرستان هميشگي!آن زمان است كه به تكاپو افتاده و در تحسين مفاخر ،مديحه سرايي مي كنند .اما نسل دوم و چهره هايي كه با رشادت در عرصه هاي مختلف ثابت كرده اند كه شجاعت بختياري ها زبانزد عام و خاص است.صيدال سرقلي ،زنده ياد شعبان پورحبيبي ،بهمن مطلق و ...امروز بايد بپذيريم به دلايل متفاوتي براي جوانان نسل سومي ،نسل گذشته كم كم به روياها سپرده شده و چه بسا نوجوانان امروز،تصويرهاله برانگيزي از جبهه و شهادت در ذهنشان منقوش گشته است و اما نسل بحث برانگيز سوم و چهره هاي ماندگارش !بي شك آزار دهند است اگر بنويسم نسلي كه چهره ي محبوبي ندارد!و ما امروز دنبال چراي اين مطلب مي گرديم و اين كه چرا نسل سوم چهره ي محبوبي ندارد .ختم كلام اين كه چگونه نيم فرن پيش با آن امكانات ابتدايي توانستيم چهره هاي ماندگاري به اين مرز و بوم معرفي نمائيم ولي امروز قادر نيستيم؟جست و جو براي علت هزينه اي ندارد كافي است گوشه اي را در نظر بگيريد،چهره ي مغموم جوانان را نگاه كنيد آنوقت است كه چشمانتان را مي بنديد و زنده زنده مي كنيد:اعتياد،فقر،بيكاري،تورم ،ازدواج و...

گفتگو با فريد مرادي شاعر معاصر

روزنامه فجر مورخ26/4 /1381

آنها بلد نيستند حتي شعر را هضم كنند!

در مورد كتاب«آدم برفي ها مي ميرند»چه صحبتي براي خوانندگان داريد.

هر چند شعرهاي اين كتاب مربوط به سالها قبل است ولي من با تمام كاستي ها و خرده هايي كه گرفته شد اين مجموعه را حداقل به خاطر چند شعرش دوست دارم .كتاب ما فروش خوبي داشت و در نمايشگاه هاي چندين كشور معتبر اروپايي توسط آقاي ذكايي مدير مسئول انتشارات آرويج عرضه شد.در مجموع خوشحالم كه چند هزار نفر شعرهايم را خوانده و بعضا پسنديده اند

قبلا آثار شما مرتبا در روزنامه ها و مجلات چاپ مي شد ولي از يكي  دو سال گذشته اثري از شما در محافل ادبي نيست؟

پاسخ حرف جنابعالي دو رويكرد متفاوت دارد.نخست جنبه شاعري و بعد زندگي فردي تا زماني كه سرت به كار خودت گرم باشد و دنيا به كام ،مي تواني بنويسي،چاپ كني ،بخواني و به ديد يك ارزش به خودت بقبولاني كه شاعري اما همين كه ورق برگشت و فهميدي كه چقدر مشكلات وجود دارد و تو هم جواني و درمانده ديگر رمقي برايت باقي نمي ماند. چون محكومي به خوب زندگي كردن بايد درست زندگي كني و تازه از اينجاي كار است كه مشكلات يقه ات را مي چسبد و باقي ماجراها كه خودتان بهتر مي دانيد.من بيدل دهلوي يا دامغاني نيستم كه موهايم را ژوليده كنم.يك آدم معمولي هستم كه با شرايط فعلي دارم زندگي مي كنم .

آقاي مرادي شعر دهه هفتاد با تمام جاذبه هايي كه داشت به پايان رسيد،شاعراني مطرح شدند،تز دادند و...حالا سرآغاز دهه هشتاد است.ارزيابي شما از شعر دهه هفتاد و اين دهه چيست؟

آنها نوعي امپرپاليسم ادبي بوجود آوردند.فضاحت هايي كه با آب زمزم هم پاك مي شود!آنها تئوري هاي خارجي را رونويسي كردند و با تغيير موضوع به خورد دوستدارانشان دادند.تنها همان قشر خاص فهميدند كه دارند چه كار مي كنند و انواع سرايش هاي زباني كه بوجود آمد براي قشرعام جاذب و مورد پسند بود.در دهه گذشته نام هاي متفاوتي را به عنوان پرچمدار مطرح كردند.فلاح،عبدالرضايي،شهاب مقربين،عنقايي،رزاجمالي و...اما هيچ كدام از اينها حرف تازه اي براي گفتن نداشتند.تنها عبدالرضايي بود كه در پنج كتابش حرف تازه زد اما آنها كه پيگير هستند مي دانند كه اين شاعر چقدر شعرهاي ناظم حكمت،مايا كوفسكي و حتي چايچي را را رونويسي كرده است.

ولي اينها جزء سردمداران شعر دهه هفتاد هستند و كارهاي زيبايي در متن انجام داده اند...

امروز سطح شعر خيلي بالا رفته شاعراني كه داعيه ي قهرماني ملي دارند و دم از دموكراسي ادبي مي زنند حتي نسبت به گذشته ي ادبيات آگاهي ندارند آنوقت چگونه مي خواهند آينده شعر را رقم بزنند؟خيلي از اينها اين طورند.عبدالرضايي صرفا به خاطر داستان هاي خصوصي و صد البته شنيدني و عاشقانه!نام خود را به شعر امروز تحميل كرده است.اين حرفها حسادت نيست بلكه واقعيت است كه حداقل قشر خاص چنين مسائلي را مي دانند.چيزهايي كه اينها مي نويسند تحت تاثير نوشته هاي براهني ست و همگان خبر دارند كهئ براهني هم همان تئوري هاي شاعران امريكاي جنوبي و فرانسه را بلغور مي كند و به اسم پست مدرن و اولترامدرن بر سر زبان ها انداخته،اصلا پست مدرن تئوري نيست،پيش فرض ذهني است كه بتدريج بر روابط شخصي تاثير صنعتي دارد و آن هايي كه داعيه سردون هاي اين چنيني دارند جز مشتي حرف هاي بي سر و ته چيز ديگري ارائه نمي دهند.آنها اصلا بلد نيستند شعر را هضم كنند.

يعني به نظر شما نوشتارهائي با ساختار خيلي جديد را نمي توان مدرن ناميد؟

اصلا بحث اين نيست.سوژه يابي مهم ترين دغدغه شاعر است.حالا اگر ما سوژه مان را با واژه هاي بكر و ناب و كم استفاده و بعضاً طنز بازسازي كنيم كه نبايد بگوييم شعرمان پست مدرن است .به نظر من اين موضوع با شعر آوانگارد در جامعه ما به شدت قاطي شده است.

شايد اين برگردد به كم اهميتي جامعه به مساله شعر؟

صددرصد.شما به عينه مي بينيد كه جامعه ادبي فعلي شديدا به اقتصاد وابسته شده.يعني اگر بابا چاهي مي آيد و در كتاب دو جلدي گزاره هاي منفرد كار هزاران شاعر را نقد و بررسي مي كند حساب،حساب دوريال چهار ريال و تيراژ آن است و صد البته سودي كه ازاين بابت به جيبش مي رود يا كتابهايي كه نشر دارينوش از مريم حيدرزاده در تيراژميليوني به فروش مي رساند.ديگر كسي به فكر چاپ اثر به منظور اشاعه فرهنگي نيست.اگر جوان بخواهد كتابش را چاپ كند بايد از هفت خان رستم بگذرد مشكلاتي از قبيل هزينه هنگفت،توزيع،عدم استقبال قشر شعر خوان و...

اشاره كرديد آنها كه داعيه دارند ولي در عمل...

ببينيد !موقعي كه رزا جمالي در سال 1377دو مجموعه شعرش را چاپ كرد همه گفتند موجي عظيم بر پايه شالوده شكني و فرا ساختاري به وجود آمده است ولي همين كه به عمق متن وارد مي شوي مي بيني كه واقعيت فرق دارد و اينها محكومان ادبي هستند و مي خواهند خود را تحميل كنند.خودشان هم مي دانند فقط خواننده با يك متن و شايد ساختار عجيب روبرو مي شود كه به هيچ وجه راضي كننده نيست.

و اما شعر خوزستان را چگونه ارزيابي مي كنيد/

همان حركت هاي انحرافي ادبيات خوزستان را هم شامل شده بعضي ها خود را حاكم بلا منازع شعر معرفي نموده اند اما بعضي ها مانند اميد حلالي و رضا بختياري اصل با دو مجموعه موفق در سال گذشته اعتبار دوباره اي به شعر استان داده اند .

شعر زنانه استان چگونه است؟

:به نظر من شمسي پور محمدي آبروي شعر زنانه استان است.چهارمحاليان هم خوب است.

صحبت هايتان شايد به مذاق خيلي ها خوش نيايد و واكنش منفي داشته باشد؟

شريعتي،اسطوره ادب

در خبر ها آمده بود كه آقاي«ح»از روحانيون با سابقه در آئين نماز جمعه خطاب به زنده ياد شهيد دكتر شريعتي توهين وبه شخصيت ايشان  از لفظ « لعنتي»استفاده كرده است و در قسمت ديگري از خطبه آقاي اشكوري را نيز مورد توهين قرار داده بايد بدانيم ابتدايي ترين اصول دين اسلام آداب صحبت كردن است و پيامبر نيز بارها ما را بهرعايت ادب دعوت نموده است.شريعتي تنها يك انسان نبود بلكه يك اسطوره ادب و فرهنگ در تاريخ پر اعتبار كشورمان بود كه قدرش ندانستيم و برفت...  

درباره ي فريد مرادي

 (روزنامه روزان ،يكشنبه 29/7/1380ــ شماره 100)

نوشته:شمسي پور محمدي

آنچه به انبوهي معنا در متن مي انجامد قرار گرفتن متن بيرون از نشانه هاي ايدئولوژيك آن است.تاكيد متن بر روابط آگاه و ايجاد نكردن بستر حضور عامل رواني پويايي فردي(ناخودآگاه)مي تواند متن را به سمت خودآگاه ايدئولوژيك سوق دهد.آنگونه كه مولف هم خود از معناي قطعي اثر آگاه است و هم خواننده در رويايي با متن از همان منبع تغذيه مي كند.

اگر بپذيريم ساحت معنا را در متن سه حوزه ي معنايي مولف،متن و خواننده شكل و وسعت مي بخشند در اين صورت بكارگيري عوامل خودآگاه و ناخودآگاه مي تواند متن را در بستري از ابهام و چندگانگي معنا قرار دهد كه به فرآيند تاويل مي انجامد و گفت و گوي دنياي معنايي مولف،متن و خواننده را ايجاد مي كند.تلاش  شاعر در شعر زير در همين راستا انجام مي گيرد اما آنچه او را از اين مهم باز مي دارد حركت صرفا آگاهانه او در حوزه ي خود آگاه است به گونه اي كه به نظر مي رسد شاعر خود را(مولف)به شعر تحميل كرده است.تحميل اراده و فن شعر بر آن البته با مفهوم (Poeties)  خلاق و اصيل متفاوت است. بنابراين ما بيش از هر چيزبا مولف روبرو هستيم و غيبت خود و متن را احساس مي كنيم:

(تست هنرپيشگي)

نور

     صدا

           دوربين ... حركت !

اپيزود اول :

با سبيلهاي دراز و چرب كرده، پيراهني يقه دريده و كفشهاي قيصري مثل همين لوتي ها لنگ هم به دست گرفتم و سر چهار راه نادري فرياد زدم: نفس كش نبود؟

-         كات

( همه خنديدند)

 اپيزود دوم :

با كت و شلوار سفيد و كراوات قرمزي كه نشانه شخصيتم بود، دست گل تميزي به خانم روبرو تقديم كردم و با لهجه ي ارمني گفتم: دوستات دارم !

-         كات

(اتاق از خنده منفجر مي شود )

اپيزود آخر:

با عينكهاي ته استكاني و شلوار پارچه اي خودم در سوگ مادرم گريستم

 ديگر نه كارگردان كات داد نه عوامل فيلم موزيانه خنديدند

من در تست هنرپيشگي قبول شدم.

نامه ي سيروس رادمنش مورخ 6/8/1379

فريد عزيز سلام

اين نامه فقط طرحي ست براي ارتباط .ارتباطي كه اميدوارم مستمر باشد.بنابراين در نامه هاي بعدي نيز كه من و تو خود را بهتر به هم مي شناسانيم.و فكر مي كنم خالي از جذبه نباشد .من اندكي سخت گيرم من هم مثل آلن پو مي گويم شعر، مرارت است،از آسان گيران و آسان پنداران بيزارم.از بي سواد ها نيزــ يعني كم دانان ،ناتمامان.مشتاقان مرا خشنود مي كنند.آنان كه مي خواهند بر قله ها گام بگذارند:با پاهاي بلند.

نام شعر من نبايد تغيير كند و در مجله اي ديگر چاپ شود.همه چيز را همان طور كه هست بايد انتقال داد يا از خيرش گذشت.من از چاپ يك شعر متنفرم:يك شعر در ميان ده،بيست شعر ديگر با سليقه هاي متفاوت مثل دكان بقالي!من مي خواهم با تو كار كنم ــ من هفده سال به علي بابا چاهي و سيد علي صالحي شعر نداده بودم.به خاطر نقطه نظراتشان و نيز (ويژه نامه گردون شعرهاي حروف چيني شده را (سه عدد ) از گردون بيرون كشيدم.)من به سليماني هرگز كار ندادم . براي روزان فقط در شرايطي كه هرمز علي پور عهده دار بود،به اصطلاح آبرومندي كرديم و كار به او دادم.اين همه منم زدن حاصلش اين است كه شما بگوييد من منزوي شده ام و كار نمي كنم!هر چند از 78 تا كنون بيش از سي شعر چاپ كرده ام. اما هرگز تو شعري متوسط در مطبوعات از من نمي بيني. ارزش و اعتقاد من نسبت به متن تاسي از تلوبر است ــ اگر چه او رمان نويس است ــ او بر روي (سالامبو)يازده سال كار بي وقفه كرد تا جاي كلمه پيدا كند و در جاي واقعي اش بگذارد .به همين آدرس برايم نامه بنويس .9شعري را كه توسط آقاي ورناصري برايت گذاشتم از اسد پور بگير.در مورد هر شعري اگر نياز به توضيح بود حتما برايم بنويس .بيست صغحه شعر به انتخاب من در زنده رود شماره ي 12 مورخ 1374 با مقدمه ي زنده رود چاپ شد.توسط اسدپور حتما از ورناصري بگيرو داشته باش به ورناصري بگوبه نشانه ي :(نه ديگر!)

مردي آرامتر از قامت آفتاب

گريزي به گذشته مي زنم.از نظر زماني سال 1379 از نظر مكاني همين اتاق كوچك روبروي همين پنجره آبي رنگ.زمستان اشك هايش را لابلاي ابرها پنهان مي كند.به ياد مي آورم روزي كه علي محمد در همين اتاق روبرويم نشسته بود.گفتم:شعري نوشته ام به اسم مرگ كه چند روز پيش در هفته نامه فجر چاپ شده بالاي شعر نوشته ام به احترام شما استاد ،به احترام استاد علي محمد بهرامي.گفت: فريد به اين زودي از مرگ من نوشتي مگر من مي خواهم بميرم؟گفتم نه خدا نكند.گفت پس بخوان،با صداي خودت شعرت را برايم بخوان...

                    آمد

                  آرامتر از قامت آفتاب با كلامي از سكوت!...

                  حجم ها زنده شدند

                  و تنديس ها در متن اطلس خيال رقصيدند

                   آنگاه خاموش تر از نگاه غروب پژمرد

                    بي آنكه بدانيم عشق را از لغت نامه ها خط زده اند...

گفت:آمدنم را كه نوشتي،رفتنم هم قريب الوقوع شد انگار تو مي داني مرگ من كي فرا مي رسد!يك ساعت بعد براي هميشه روي آن شعر خط كشيدم و از ذهنم آن سطور موهوم را خارج كردم تا چندي پيش كه سعيد روزنامه سالهاي قبل را نشانم داد و مرا به ياد ديدارم با استاد انداخت در همين اتاق و حدود همين ساعت خوش باور...و حالا سالها از پرواز عاشقانه قوي سپيد ادبيات به سوي معبود محبوب خويش گذشته است.

چند سال خاطره و اندوه،چند سال از دست گذاشتن به تابوت پر از عاطفه او در قبرستان پير شهر.از آخرين شبنم چشمها و شب نخوابي ها ولي ياد عاشقانه هايش را در قلب سياه پوشانش باقي نهاده است .گلها پژمردند،پاييز و زمستان و بهار با تابستان خاطره انگيز همه و همه گذشت اما ياد و خاطره استاد در دلها جاودان مانده است.مردي آرامتر از قامت آفتاب كه مرگ را د رانديشه هاي توانمندش به آزادي تعبير مي نمود.يادش بخير...

نقد